Zdjęcie Autorstwa Fallaner – Praca własna, CC BY-SA 4.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=107298739

W dzisiejszą niedzielę przeżywamy święto rocznicy poświęcenia Bazyliki Laterańskiej, wzniesionej przez cesarza Konstantyna Wielkiego i dedykowanej Najświętszemu Zbawicielowi 9 listopada 524 roku przez papieża Sylwestra I. Od XII wieku w tym dniu obchodzimy święto, nie tylko w diecezji rzymskiej, ale w łączności z całym Kościołem, jako znak miłości i jedności ze Stolicą Piotrową, która „przewodniczy związkowi miłości”  – św. Ignacy Antiocheński z Listu do Rzymian.

W liturgii usłyszymy, że Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła, a my jesteśmy żywy kamieniami tej wiekuistej świątyni. Prorok Ezechiel opisuję wodę, która wypływa ze świątyni, dając życie wszelkiemu stworzeniu, a psalmista śpiewa: „nurty rzeki rozweselają miasto Boże, najświętszy przybytek Najwyższego. Bóg w nim przebywa, a ono się nie zachwieje” (Ps 46). Św. Paweł przynagla nas, że my jesteśmy świątynią Boga, i Duch Boży mieszka w nas.  W Ewangelii Jezus płonąc gorliwością o dom Boży wypędza kupców ze świątyni w Jerozolimie, jednocześnie zapowiadając swoje Zmartwychwstanie, jako wzniesienie na nowo zburzonej świątyni w przeciągu trzech dni.

ks. Jakub Ciołak