„Z głębokości wołam do Ciebie Panie” – psalm 130 z dzisiejszej liturgii słowa to pieśń pielgrzymów De profundis jeden z siedmiu psalmów pokutnych, będący błaganiem grzesznika o Boże miłosierdzie i przebaczenie. Obejmuje jedynie 8 wersetów ale wyraża głęboką ufność, że Bóg gotów jest wybaczyć, że zbawienie jest pewne, a nadzieja i pocieszenie przynosi ulgę w momencie rozpaczy, lęku czy duchowego osamotnienia.

Św. Paweł w Liście do Rzymian przypomina, że „Ci, którzy według ciała żyją, Bogu podobać się nie mogą. Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka”. Człowiek to nie tylko ciało i nasza fizyczność, o które przecież tak dbamy: kolejki do specjalistów i lekarzy, wizyty, konsultacje, zabiegi i operacje. Osoba ludzka to duch, dusza i ciało, a nawet gdyby stało się coś naszemu ziemskiemu ciału, to jak zapewnia nas św. Paweł, Bóg „przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha”, co stanowi zapowiedź naszego zmartwychwstania.

W swojej ostatniej drodze do Jerozolimy Jezus wskrzesza Łazarza. Obok córki Jaira, przełożonego synagogi i młodzieńca z Nain, jedynego syna wdowy, brat Marii i Marty z Betanii zostaje przywrócony do życia. Jezus jest zmartwychwstaniem i życiem. „Kto w Niego wierzy, choćby umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki”. Marta wyznaje swoją wiarę w Jezusa – Mesjasza: „Tak, Panie! Ja mocno wierzę, że Ty jesteś Mesjasz, Syn Boży, który miał przyjść na świat”. 

ks. Jakub Ciołak